ΔΥΟ ΕΚΘΕΣΕΙΣ ΜΕ ΕΡΓΑ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΠΑΝΙΑΡΑ (1934-2014) ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΚΑΛΕΡΙ CITRONNE ΣΤΟΝ ΠΟΡΟ !!!!!!!!!!

Γράφει ο  ΛΕΟΝΤΙΟΣ  ΠΕΤΜΕΖΑΣ

  

Η πρώτη παρουσιάζεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο  Πόρου , στα πλαίσια των εκδηλώσεων του ΥΠΠΟΑ για τη Διεθνή Ημέρα Μουσείων.Είναι συνεπιμέλεια και συνδιοργάνωση της Γκαλερί  CITRONNE  με την Εφορεία Αρχαιοτήτων Πειραιώς και Νήσων.Η δεύτερη  παρουσιάζεται στον χώρο της Γκαλερί .
Στην έκθεση «Αμφιθυμία της Μνήμης»  στο Αρχαιολογικό Μουσείο εκτίθενται για πρώτη φορά τα τελευταία επιζωγραφισμένα γλυπτά του διακεκριμένου  δημιουργού από την ενότητα “Αφροδίτη».
Παράλληλα στον χώρο της γκαλερί  παρουσιάζεται η έκθεση «Τοπία της Μνήμης», όπου τρισδιάτατα  επιζωγραφισμένα έργα του  συνυπάρχουν με δυσδιάστατα λάδια, σχέδια και αρχειακό υλικό από την περίοδο 1960 ως το 2014 έτος που έφυγε.
Οι δύο εκθέσεις είναι αλληλένδετες. Ο εκθεσιακός χώρος της γκαλερί δημιουργεί το γενικότερο πλαίσιο, ώστε να παραπέμπει θεματικά στην ενότητα που παρουσιάζεται στο Μουσείο.
Η διπλή έκθεση επιχειρεί να δώσει μια όσο το δυνατόν πληρέστερη εικόνα από την σύνθετη προσωπικότητα και την εικαστική αναζήτηση του διεθνούς  Έλληνα καλλιτέχνη.

Η πρώτη έκθεση στο Αρχαιολογικό Μουσείο του Πόρου έχει τίτλο: ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΝΙΑΡΑΣ – «ΑΜΦΙΘΥΜΙΑ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ». 
Διαρκεί από τις 19 Μαΐου ως τις 30 Σεπτεμβρίου 2018 και θα εγκαινιαστεί  το Σάββατο 19 Μαΐου στις  7.00 μμ. 
Για έκτη συνεχή χρονιά, στο πλαίσιο του εορτασμού της Διεθνούς Ημέρας Μουσείων, η γκαλερί CITRONNE συνεργάζεται με την Εφορεία Αρχαιοτήτων Πειραιώς και Νήσων.
Η έκθεση  εμπνέεται από ή συνομιλεί με την ταυτότητα του Μουσείου το οποίο, εξ ορισμού, είναι χώρος διατήρησης και προβολής της μνήμης. Τα σύγχρονα έργα που παρουσιάζονται  συνδιαλέγονται λειτουργικά με τα εκθέματα του Μουσείου καθώς η «Αμφιθυμία της Μνήμης»  δηλώνει και πραγματεύεται την αμφισημία του παρελθόντος.

   
Ως Έλληνας καλλιτέχνης ο Πανιάρας προσπαθούσε να διαχειριστεί μια υπερμεγέθη πολιτισμική κληρονομιά, το φορτίο ενός μακρού παρελθόντος. 
Αφετηρία των έργων του είναι τα συχνά κακοποιημένα γύψινα αντίγραφα των συμβόλων της Αρχαιότητας, αφορμάται, όμως, ταυτόχρονα και από τα αυθεντικά αρχαιολογικά μουσειακά εκθέματα, επεμβαίνοντας αδιακρίτως και στα δύο: τα επιζωγραφίζει, τα διχοτομεί, τα πολλαπλασιάζει. Καθιστά σαφή, ευκρινή και αναγνωρίσιμη την θεματική της ιστορικής μνήμης και τις συνέπειές της.
Η επιλογή των έργων του  για το Αρχαιολογικό Μουσείο του Πόρου βασίζεται κατ’ αρχήν στο «αρχαιολογικό» τους ενδιαφέρον.
Ταυτόχρονα  εστιάζεται στην επεξεργασία της μνήμης, συλλογικής και προσωπικής, η οποία συχνά γίνεται και τυραννική.
Η αμφιθυμία του καλλιτέχνη αντανακλάται στις «αναπαραστάσεις» των επιλεγμένων συμβόλων, στις οποίες τα αντίγραφα άλλοτε πολλαπλασιάζονται και άλλοτε διχοτομούνται. Εκφράζεται έτσι η επιθυμία του για μια υπερήφανη εθνική συνέχεια, αλλά και η ανάγκη για απελευθέρωση από το βάρος της Ιστορίας.
Ο εξωστρεφής ,μαχητικός  Κ. Πανιάρας  ως διεθνής Έλληνας καλλιτέχνης, ψηλαφεί την ελληνική πολιτισμική κληρονομιά στην παγκοσμιότητα του μηνύματός της. Αναζητεί, όμως, ένα νέο, ιδιωτικό ορισμό, μια ατομική προσέγγιση της ελληνικής ιστορικής πραγματικότητας.

Η επιμέλεια της  έκθεσης  έγινε από την  Τατιάνα Σπινάρη – Πολλάλη, Δρ Ιστορίας της Τέχνης, Gallery  Citronne  και την Μαρία Γιαννοπούλου,  Δρ Aρχαιολογίας,  Εφορεία Αρχαιοτήτων Πειραιώς και Νήσων.Η  δεύτερη  έκθεση  στην Γκαλερί  CITRONNE έχει τίτλο: ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΝΙΑΡΑΣ – «ΤΟΠΙΑ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ» από τις19 Μαΐου –ως τις14 Ιουλίου 2018 εγκαινιάζεται  το Σάββατο 19 Μαΐου στις  8.30 μμ. Η έκθεση  «Τοπία της Μνήμης»  στην γκαλερί CITRONNE  παρουσιάζει επιλεγμένα έργα του  από την περίοδο 1960 έως το 2014.Ο  εκθεσιακός  χώρος  της  γκαλερί  δημιουργεί το γενικότερο πλαίσιο, ώστε να παραπέμπει χρονικά και θεματικά στην ενότητα που παρουσιάζεται στο Μουσείο.

 Τα  έργα  που  συνθέτουν  τα «Τοπία της Μνήμης»  έχουν κοινή αφετηρία και αντιμετώπιση με τα έργα του Μουσείου, τα οποία πραγματεύονται την «Αμφιθυμία της Μνήμης». Tα τρισδιάστατα επιζωγραφισμένα γλυπτά δεν προσεγγίζονται διαφορετικά από τα δυσδιάστατα.Ο  ανατρεπτικός Κώστας Πανιάρας πίστευε ακράδαντα στο αξίωμα της Τέχνης του εικοστού αιώνα και στην επανάσταση που έφερε ο Marcel  Duchamp με τα ready made. Δεν διαχωρίζει τα εικαστικά μέσα. Όπως αναφέρει: «στην τέχνη επιτρέπονται όλα… ζωγράφισα πάνω στα αρχαία αντίγραφα … για να τα εντάξω στην ίδια την ζωγραφική μου» (2007). Αποσκοπούσε με τον τρόπο αυτό, να διασχίσει τον χρόνο, αναμειγνύοντας ετερόκλητα, κάποτε και χρονικά ασύμβατα πρόσωπα και σύμβολα: για παράδειγμα στα έργα του συνυπάρχουν η θεότητα Υγεία και ο Άγιος Σεβαστιανός. Επεδίωκε επίσης, να εξαλείψει τις διαφορές ανάμεσα στα εικαστικά μέσα. Zητούμενο είναι τα ‘τοπία’ της διάθεσης του καλλιτέχνη, τοπία του νου και της ψυχής. 

Τα έργα του δεν απεικονίζουν «εξωτερικά γεγονότα, παρά μόνο την προσωπική μου διάθεση …τα ανασύρω ένα – ένα από μέσα μου», ως «γεωγραφικό τοπίο του εαυτού μου». (2010). Με το αφηρημένο εικαστικό ιδίωμα  αναζητούσε  τη δημιουργία μιας ατμόσφαιρας ελεύθερα, χωρίς να περιορίζεται από ρεαλιστικές δεσμεύσεις. Χαρακτηρίζονται από χειρονομιακή γραφή, κινητική ρευστότητα, έντονα χρώματα και στην πλειονότητά τους, έχουν μνημειακή διάσταση. Απορρέει μια αίσθηση υποσυνείδητης γραφής αλλά και η αναφορά σε αρχέγονες μνήμες μέσα από αυτά. Καθώς εκτίθενται στον χώρο ( ή καταλαμβάνουν τον χώρο), τα έργα αυτά, κόκκινα μονοχρωματικά ή με έντονες χρωματικές αντιθέσεις, δημιουργούν ένα βαρύ εντυπωσιακό αισθητικό περιβάλλον το οποίο «εγκλωβίζει» τον θεατή στις αναζητήσεις του καλλιτέχνη.
Η επιμέλεια έκθεσης έγινε από την Τατιάνα Σπινάρη – Πολλάλη, Δρ της Ιστορίας της Τέχνης.